من زياد از اون زمان يادم نيست،اما خوب هست که اگر شفاف سازی برای شما مهم هست،به بعضی پرسش ها پاسخ داده بشه
مگه قطعنامه ۵۱۴ بعد از آزاد سازی خورمشهر نبود که صدام هم اون رو قبول کرد،اما طرف ايرانی نه؟چرا،مگه هدف دفاع نبود،اگر پس گرفته شد،اگر صدام حاضر به صلح شد،چرا ايران نشد؟

اين حرف امام چند هفته بعد از آزاد سازی خورمشهر يعنی چه؟يعنی دفاع؟با خودمون رو راست باشيم حاج آقا.
«ما باید از راه شكست عراق به لبنان برویم. ما می خواهیم كه قدس را نجات بدهیم. لكن بدون نجات كشور عراق از این حزب منحوس نمی توانیم. مقدمه اینكه لبنان را نجات بدهیم، این است كه عراق را نجات بدهیم»
پاسخ:برادر عزيز !مشكل شما اين است كه درك صحيحي از وضعيت جبهه و جنگ نداشتيد.خلاصه عرض كنم كه توان تسليحاتي ايران با آن تحريم‌هايي كه وجود داشت با توان تسليحاتي عراق كه مجهز به پيشرفته‌ترين تجهيزات روز بود قابل مقايسه نبود.خب چاره چه بود؟ جز بسيج نيروهاي مردمي؟اگر قرار بود تنها ارتش با آن فرماندهان فراري مقاومت مي كرد دو روز كشور دست دشمن بود.بسيج نيروهاي مردمي هم جز تكيه بر اعتقادات انها امكان داشت؟بر اساس اعتقادات مردم ما ، دفاع از خاك و دين واجب است و هركس در اين بين كشته شود شهيد است و جايگاه او بهشت.اگر قرار باشد با اين تفكر مخالفت كنيد ،يعني با اعتقادات ۹۰ درصد از مردم مخالفت كرده‌ايد.از سوي ديگر مسئله براي فتح جبهه‌ها پيش به سوي جبهه‌ها هم نشان دهنده اعتقادات ما بود..گذشته از آن كشوري به ما حمله كرده ‌است و اين هم كاملا طبيعي است كه اعلام كنيم دماغ دشمن را به خاك خواهيم ماليد و در مقابل يك وجب خاك ميهنمان…همه خاك كشور مقابل را تسخير خواهيم كرد.اين بيان در زمان جنگ امري طبيعي است.

http://pasdaran.persianblog.ir/post/۶۸۸