هفته گذشته به دعوت دفتر تبیلغات اسلامی خراسان رضوی، مهمان جمع طلبه‌های وبلاگ‌نویس بودم. برنامه صبح درباره وضعیت كلی وبلاگستان فارسی، جایگاه و تاثیرات سیاسی اجتماعی وبلاگ در ایران بود. برنامه عصر كه به نظرم مهمتر بود، درباره وبلاگ نویسی طلاب و حواشی و نظرات دوستان در این زمینه برگزار شد. جمع حدود چهل نفره حاضران، اگرچه به نظرم اغلب آگاه به گفته‌های من بودند، اما ترجیح دادند كه بازهم شنونده باشند و به جز یكی دو نفر، اظهارنظر زیادی نشد. البته علاقه داشتم به جای صحبت‌های یك طرفه، بحث‌ و مجادلات طلبگی درباره وبلاگ‌نویسی درگیرد….
با دوستان حوزه علمیه مشهد از ۵ سال پیش ارتباط دارم. از آن زمانی كه به توصیه برادر عزیز آقای زائری برای انتشار عمومی نخستین شماره نشریه حجره با بچه‌های مدرسه سلیمیانیه و حاج‌آقای گنابادی‌ن‍ژاد و بقیه آشنا شدم. دقیقا نمی‌توانم توضیح دهم، اما حال و هوای حاكم بر حوزه علمیه مشهد و طلابش با جو و سلیقه حوزه علمیه قم متفاوت است. طلاب مشهد روحیه و سبك خاصی دارند.
شاید مهمترین بحثی كه در نوبت عصر مطرح شد، شرایط حاكم فكری و فرهنگی در حوزه علمیه است. به عقیده یكی از دوستان حاضر، علت اصلی عدم موفقیت چشمگیر طلاب در وبلاگ‌نویسی، شرایط فرهنگی و خط‌‌كشی‌های خاص در حوزه است:« آقای نجمی! من مهم‌ترین موانع رشد وبلا‌گ‌نویسی مذهبی را موانع فرهنگی ـ نه اقتصادی و سخت‌افزاری و … ـ می‌دانم. ما از آغاز با ترس هم‌آغوشیم. شما بگو با تکلیف، ولی من اسم‌ش را ترس می‌نهم. ترس ـ تکلیف از آموزه‌های مقدس، از متولیان مدارس و مساجد، از عوام مذهبی و به ویژه در این سال‌ها از متولیان حکومت، ما را دست و پا بسته بزرگ کرده است. وبلاگ یعنی رسانه‌ی تکثر و آزادی و ما کسانی هستیم که تکثر را مترادف با الحاد و آزادی را مساوی با اباحی‌گری می‌دانیم. وبلاگ وقتی معنا دارد که فردیت و تنهایی ما جای‌گاهی داشته باشد».
اگرچه در برخی نكات با این عزیز هم نظرم، اما بی‌انصافی است كه همه چیز را به گردن متولیان حكومت و مدیران مدارس بیاندازیم.این پیام كه بر یادداشت فوق نوشته شده هم جالب است:« تا حالا كی به خاطر ثبت مطالب دلخواهت مورد بازخواست قرار گرفته ای؟!! طوری نوشته ای كه انگار خیلی حرفها برای گفتن داری ولی به دلایلی نمی توانی بزنی. تو كه به هر كس دلت می خواهد گیر داده ای. به كشور، رئیس جمهور ، حوزه ، دروس حوزه ، اساتیدت، و …»
وبلاگ حركتی است كه هیچ كس نمی‌تواند برای آن حد و مرزی تعیین كند ونظر خود را تمام‌ آنچه كه هست بداند. طبیعی است هركس دیدگاه و نظری دارد. از سوی دیگر به عقیده من فلسفه وجودی یك طلبه خدمت به دین است. ذره‌‌ذره وجودش برای خدمت به دین خدا تشكیل یافته و اگر جز این باشد به انحراف رفته. وبلاگ هم می‌تواند ابزار خوبی برای انجام وظیفه باشد، البته به شرط رعایت قوانین وبلاگی!
جالب است كه برخی معتقدند :« واقعیت اینه که نفس طلبگی با شفافیت وبلاگ نویسی سازگاری نداره» و من متحیرم مگر در وبلاگ قرار است چه چیزی بنویسیم كه با نفس طلبگی سازگاری نداشته باشد؟؟ آیا این افراد انتظار دارند محرمانه ترین ارتباط خود با همسر گرامیشان را در وبلاگ بنویسند و نفس طلبگی با آن مخالف است؟ كه اگر این‌گونه باشد این مخالفت جای بسی افتخار دارد! یا آنكه ممكن است طلبه‌ای معتقد باشد:«کی گفته من حتما باید به الزام قانونی حجاب معتقد باشم؟ کی گفته من اختیاردار تن دیگرانم؟». این دیگر به خود او مربوط می‌شود . شاید وی اصلا معتقد باشد چه كسی گفته نماز واج و است و خدا یكی است و ده‌ها نظر و اعتقاد دیگرو كاملا طبيعي است چنين فردي درباره بنده نيز بگويد:«او برخورد آرامی داشت و احساس کردم می‌توان با او سخن گفت!!!»
بحث درباره وبلاگ و طلاب وبلاگ‌نویس مفصل است…
تاخير در نوشتن اين يادداشت بخاطر برگزاري كتاب سال ولايت بود كه همين ديروز برگزار شد و تمام وقتم را گرفته بود.
در همین زمینه:
جنگ‌جنگ تا پيروزی
بعدالتحریر:با سایت پاسخگوئی دفتر تبلیغات اسلامی مشهد هم آشنا شدم.انصافا سایت فنی و باسلیقه‌ای طراحی كرده‌اند.اگرچه در آغاز راهند اما آینده موفقی خواهند داشت.